20 reacties

Mijn familie en vrienden tutoyeer ik altijd. Mensen die ik niet persoonlijk ken spreek ik nooit met de voornaam aan of tutoyeer ik ook nooit.Heeft niets te maken met status, alleen maar met beleefdtijd en respect. Heel vaak hoor ik dat de jeugd van tegenwoordig geen respect meer heeft voor niets of niemand, dat ze geen beleefdheid meer kennen, van wie moeten ze het leren?!Beleefdheidsvormen worden tegenwoordig bestempeld met ouderwets of oudbollig in onze maatschappij.

Iedereen met je, jij, jou en gewoon met de voornaam aanspreken betuigd van weing opvoeding! Over laatst sprak de wijkagente mij een berichtje in op mijn voicmail ivm mijn id kaart en eindigde met bye bye.later toen ik op politiekantoor geweest was kreeg ik bij het verlaten van een piepjonge agente weer een ciao ciao als begroeting. Het eerste wat ik dacht respectloos kind. Een voorbeeldfunctie, viel weinig van te bespeuren.Voor mij tutoyeer je niet zomaar iedereen. Mss uit een klein beetje respect kunnen denken dat niet iedreen gediend is met dat tutoyeren en familair gedoe.Vriendelijkheid gaat ook heel goed samen met beleefdheid! ik hoef niet met met iedereen beste vrienden te zijn.En iedereen hoeft mij niet de leukste, charmanste of wat dan ook te vinden.Een beleefde en vriendelijke dame lijkt mij voldoende.En neen ik ben geen grijze muis of oude vrijtster. Spijtig dat er niet meer mensen zijn die van de oudbollige beleefdheidsvormen houden, het zou goed zijn voor onze jeugd van tegenwoordig.

Er zijn zeer hardnekkige fabels over u / jij zeggen.

Dit zijn juiste dingen:
- "u" zeggen heeft NIETS met respect tonen te maken. Bij tutoyeren toon je even veel respect als je "u" zegt.
- Je kunt altijd "je / jou" zeggen tegen iemand zeggen die je kent, maar het is NIET belangrijk met wie je praat. Je kunt gewoon tutoyeren tegen artsen, professoren, leraren die je goed kent.

Dus tutoyeren is bijna alle gevallen geoorloofd.

Ik ga werk van maken voor een cultuuromslag!! Dus dat betekent dat "u" zeggen volledig wordt afgeschaft.

Ten eerste: u of jij geeft de ontvanger van de boodschap een verschillende prikkel; ik voel, wanneer ik 'u' hoor, mij meer op een senioritiet aangesproken; wanneer ik 'jij' hoor, voel ik meer een uitnodiging tot betrokkenheid. Onnodig te zeggen welke van de twee mijn voorkeur heeft (of -wat mij betreft- ieders voorkeur zou moeten hebben).

Ten tweede: het is heel goed om het belang van goede omgangsvormen en respect te onderstrepen en te blijven herhalen, maar wat heeft tutoyeren of vousvoyeren daarmee te maken? Er is een gedachte dat het vroeger beter gesteld was met de omgangsvormen en dat er vroeger meer u werd gezegd. Maar afgezien van deze analogie in de tijd/Zeitgeist is er volgens mij geen aantoonbaar verband.

Ten derde: het blijkt, bijvoorbeeld uit de reacties op de website zegmaarjij.nl, dat het met name de jonge en zoekende mens is die pleit voor het u zeggen, niet de gevestigde orde. Het lijkt er bijna op of de jeugd wil zeggen tegen de volwassenheid "kijk, wij komen u graag tegemoet" en dat de volwassenheid denkt "ach..".

In Vlaanderen leeft deze kwestie ook; zie http://www.opiniestukken.com/opiniestukken/artikel/71/Weg-met-de-tutoyeringsdwang

In mijn beroep als audicien zit ik in dubio tussen het tutoyeren en vousvoyeren. Gezien mijn leeftijd en generatie vind ik het ongepast om met U aangesproken te worden door een klant welke vier keer zo oud is als mij. Andersom is deze generatie er vaak niet van gediend als ik tutoyeer, uitzonderingen daargelaten.

Echter wel of niet tutoyeren staat in mijn optiek los van normaal correct Nederlands. Een fatsoenlijke brief of email sturen lijkt tegenwoordig teveel gevraagt. Of vol fouten, of een standaard brief.

Als we correct Nederlands gebruiken zou dat in mijn optiek al veel irritatie schelen in de communicatie, en dan maakt jij of U geen verschil

Ik ben van mening dat in uw pleidooi het gebruik van de formele omgangsvormen onterecht als afstandelijk worden bestempeld. Eerder is het teken dat degene serieus genomen wordt, en het waard is officieel aangesproken te worden. In de Nederlandse taal is ruimte gelaten om de ander formeel te erkennen. Dit gebeurt door het vousvoyeren. Indien u zich in de omgeving van onbekenden begeeft, getuigd het van slechte manieren deze aan te spreken met de informele omgangsvormen. U geeft hier namelijk mee aan, aan te geven op gelijke voet met diegene te staan. Dit wordt als uiterst onbeleeft ervaren. Hier zou tegenin gebracht kunnen worden, dat eenieder in beginsel op gelijke voet staat. Uiteraard huist hier een kern van waarheid in. Het is echter beleefder de ander het voordeel van de twijfel te geven en u nederig op te stellen. Een meer practisch argument is dat personen graag de informele omgangsvormen gebruiken geen moeite hebben in beginsel gevousvoyeerd te worden. Personen die gesteld zijn op de formelere omgangsvormen hebben wel moeite met getutoyeerd worden. Door personen in principe officieel aan te spreken laat u aan hen de keuze dit te accepteren of aan te geven leiver getutoyeerd te worden

Ik wil graag dat vousvoyeren ("u" zeggen) in Nederland afgeschaft gaat worden. Dit is al in Amerika en Scandinavië afgeschaft. Ik vind het prettigste om bij bijna iedereen te tutoyeren behalve bij mensen die ik niet zo goed ken. Ik heb op een dovenschool in St-Michielsgestel gezeten. Bijna alle doven hebben een gewoonte om bij iedereen te tutoyeren, ook bij de leraren en groepsleiders. De meeste leraren van dovenschool hebben helemaal geen bezwaar als leerlingen hen gaan tutoyeren. Veel dove mensen zeggen dat je kunt tutoyeren als je iemand kent, anders niet. Er wordt gezegd dat je altijd "u" tegen de artsen moeten zeggen omdat zij een hoge status hebben en omdat zij veel gestudeerd hebben. Dit vind ik een grote onzin. Als ik artsen goed ken, dan mag ik wel tutoyeren. Ik heb ook aan enkele artsen gevraagd of ik dat mag doen. Zij vinden dat allemaal wel goed. Dat doen wij omdat wij elkaar kennen. Ik wil liever helemaal niet vousvoyeren tegen bekenden. Want vousvoyeren is erg ouderwets en afstandelijk.

Ik ben het voor een heel groot deel met Johan Oomen eens. Mijn tutoyeergedraag komt erg met het zijne overeen. Ik zou graag willen toevoegen dat het zomaar tutoyeren van iedereen op mij nogal popiejopie overkomt. Het is wel een probleem dat het in sommige situaties niet duidelijk is welke van de twee aanspreekvormen gebruikt dient te worden. Ik heb de indruk dat dit bijvoorbeeld in het Duits en het Frans eenduidiger is, maar ik kan me vergissen. Zelf heb ik er geen problemen mee als onbekenden mij tutoyeren. Echter ik erger me er wel aan, als men mijn ouders tutoyeert zonder daarvoor te zijn uitgenodigd. Iemand vousvoyeren komt vaak gepast beleeft over en straalt bovendien bescheidenheid uit.

Zelf ben ik principieel egalitair ingesteld, maar heb wel de ballast van mijn opvoeding. Dit betekent dat ik enerzijds een voorstander ben van afschaffing van titulatuur, maar anderzijds in het maatschappelijk verkeer veel vousvoyeer. Het gebruik van aanspreektitels als (koninklijke) hoogheid en edelachtbare wijs ik als socialist af. Dit betekent ook dat ik vind dat iemand: Joop Jansen, arts, heet, en geen dokter J. Jansen. Onbekenden die ik in het openbaar ontmoet vousvoyeer ik altijd als ze boven de 20/25 zijn. Op mijn werk vousvoyeer ik aan de telefoon alle onbekenden boven de 16. Winkelpersoneel vousvoyeer ik bijna altijd; dit geldt ook voor buschauffeurs, receptiemedewerkers, schoonmakers etc. Vriendelijkheid en medemenselijkheid drukt men in zo'n situatie uit door vriendelijk groeten en glimlachen, en iemand te bedanken of een prettige dag te wensen. Door te vousvoyeren druk ik juist respect en gelijkheid uit. Op mijn werk wordt onderling universeel getutoyeerd. Ik vind het altijd vervelend als onbekende collega's mij vousvoyeren, omdat ik weet dat ze dit bijna altijd uit onzekerheid doen. Daarentegen heb ik weer een hekel aan 'hoi' en 'groetjes', aangezien ik dat een sterk basisschoolgevoel vind hebben. Wat mij ook ergert is het voorstellen met alleen de voornaam. Dit wordt tegenwoordig welhaast universeel gedaan en ergert mij mateloos. Ik wil ook iemands achternaam weten!

Hoe sympathiek deze website ook is, ik blijf een voorstander van het gebruik van beide vormen, dus zowel vousvoyeren als tutoyeren. Het praktische gebruik van beide vormen is sterk afhankelijk van de situatie.

Met dit berichtje wil ik twee redenen noemen die pleiten voor het gebruik van 'u' inplaats van 'je' in bepaalde contexten.

1 Met 'u' wordt een respect uitgedrukt voor iemand met meer levenservaring. Juist in deze tijd van korte flitsende oppervlakkige berichten(tv) is het mooi om uit te drukken dat mensen met meer levenservaring een bepaalde achting verdienen. Meer in het algemeen: onze tijd behoeft verdieping en verfijning en geen verdere vervlakking!

2 Een tweede reden 'u' inplaats van 'je' te gebruiken is juist dat 'u' een bepaalde afstand kan uitdrukken. In een zakelijke relatie toon je ermee dat je respect hebt voor elkaar maar niet persee vriendjes bent. Ik moet denken aan een voorbeeld van een vriend van me die ontslagen werd in een bedrijf waar men net deed of men allemaal dikke vriendjes was en waar de informele sfeer, je en jij'en, volop gepropageerd werd.

Ik wens 'u' nog veel plezier met 'uw' leuke website!

Ik loop stage in een bedrijf waar een vrij informele sfeer hangt. Hoewel ik op de afdeling waar ik zit de jongste ben, spreek ik iedereen met "je en jij" aan, ook de chef van de afdeling. Hier moet ik echter wel een belangrijke kanttekening bij maken: het wordt geaccepteerd, sterker, het wordt zelfs aangemoedigd om dit te doen. Ik heb deze mensen dan ook met u aangesproken, tot ik te horen kreeg dat het gebruikelijk was om te tutoyeren, ongeacht rang of leeftijd. Maar ook dit heeft zijn grenzen! Tegen de general manager ga ik natuurlijk niet beginnen met "Hee [voornaam], ik heb een vraag voor je" en ook in emailverkeer is wat meer etiquette vaak gewenst. Ik vind dat tutoyeren moet kunnen in situaties waardoor dit door alle partijen geaccepteerd kan worden (binnen de familie, op het werk, onder jongeren, hoger onderwijs, behalve misschien bij hoogleraren). Tussen ouders en kinderen vind ik dat tutoyeren zeker moet kunnen, ik ben echter tegen het aanspreken met de voornaam, gezien dan iedere verwijzing naar de relatie tussen ouder en kind lijkt te vervagen. Vousvoyeren MOET in mijn ogen geschieden in onbekende situaties. Zeker wanneer er ook nog eens sprake is van een duidelijk leeftijds- of standsverschil (denk aan het tenenkrommende moment waarop Ali B onze minister president met "jij" en "Jan-Peter" aansprak).

Geachte heer/mevrouw,

Min of meer toevallig vond ik uw site en was er door geamuseerd. Zoo ben ik namelijk opgevoed in de vrije, blije jaren 70, iedereen moest getutoyeerd worden. Maar nu ik de gevolgen zie van een maatschappij waar in iedereen doet alsof men gelijk is ben ik daar helemaal op teruggekomen en bestrijd daar waar mogelijk het tutoyeren. Het heeft absoluut een nut, het voorkomt familiariteit tussen menschen met wie ik liever niet familiair omgaa. Daarnaast denk ik dat het de omgangsvormen in het algemeen wel erg losjes maakt en een van de oorzaken is van het steeds huftiger en asocialer worden van deze maatschappij. Iemand aanspreken met je en jij is een stap in de richting van vriendschap, het moet fijn en leuk zijn als iemand het goed vind om elkaar te tutoyeren. Nu iedereen dat telkens maar doet is daar de lol van af. Alleen mijn vrienden en familie en ouderen mogen mij tutoyeren. Daarom ben ik ook neo-traditionalist geworden, om vooruitgang te boeken moeten we op sommige gebieden een stapje terug doen. Ik wil op uw website natuurlijk niet brutaal of onbeleefd zijn maar ik hoop juist dat meer menschen juist stoppen met tutoyeren.

@H. Numan:
enerzijds: verfrissend om eens een kritisch geluid te horen op deze site, daar waar iedereen nogal met jijen en jouen ingenomen schijnt te zijn.

anderzijds: het is mijn ervaring dat tutoyeren oprechter voorkomt en dat het geen afbreuk doet aan respect (voor verantwoordelijkheden, vaardigheden, prestaties, leeftijd).

Vergelijk het met een Angelsaksiche cultuur waar een dergelijk onderscheid in persoonsvorm niet bestaat: er is daar voor zover ik weet ook geen behoefte aan zo'n onderscheid en de verhoudingen lijken me er net zo duidelijk als elders.

Erg leuk dat tutoyeren, maar goede manieren zijn ook wat waard. Niet iedereen is gelijk, ook al willen sommige mensen graag net doen alsof. Een directeur van een grote onderneming heeft nu eenmaal meer te vertellen dan de schoonmaker of postkamer medewerker.

Door hem met 'u' aan te spreken toon je respect voor de man, en bewaar je enige afstand. Hetgeen ik wel zo prettig vind. Voorkomt dat je domme blunders begaat. De directeur is nu eenmaal niet je collega of beste vriend.

Verder vind ik het helemaal niet leuk als een jonge nieuwe kracht me direct met 'jij' aanspreekt. Ik vind het ronduit onfatsoenlijk als iemand van 20 jaar iemand van 50 jaar behandelt als een kleine jongen. Ik spreek hem met 'u' aan, en verwacht van hem/haar hetzelfde.

Ook een leuke: in het phonetisch alfabet (Alfa, Bravo, Charlie, Delta) staat bij u "Uniform".. heel wat minder fraai dan bijvoorbeeld "Foxtrot", "Tango" of "Whiskey"!

Jacques Plafond gebruikte in het radioprogramma Ronflonflon 'joe' en was toen van het jij/u gedoe af.

Het gekke is dat ik eigenlijk maar niet kan wennen aan u, terwijl het vroeger heel gebruikelijk was om u te zeggen tegen iemand van 46. Ik denk dat het onderscheid in de toekomst gaat verdwijnen. Of dat goed of slecht is?

In het wereldse Amsterdam bestelde ik laatst een broodje bij een delicatessenzaak. De juffrouw die mij hielp hield niet op met u zeggen: u dit, u dat, wilt u liever dit, heeft u liever zo. Elke keer klonk het alsof ze het ook met een hoofdletter wilde schrijven. Toen ik afrekende stootte ik mijn hand tegen de toonbank. De juffrouw keek me bezorgd aan en zei: "heeft u zich bezeerd?". Ik herhaalde die vraag een aantal keer voor mezelf (heeft u zich bezeerd? heeft U zich bezeerd?) en dacht toen: gadverdamme; deze juffrouw heeft alles om een geestverwant te zijn en ondertussen spreekt ze me aan alsof ik woon in De Avonden van Gerard Reve of een verwant ben van drogist Geelman... hier kom ik niet meer.

Met deze discussie zijn we niet klaar; persoonlijk ben ik voorstander van jij (gezelliger), maar het lijkt of niet iedereen er klaar voor is. Veel mensen zeggen wel iets als "ach, het maakt mij niet zoveel uit", maar vaak zijn juist deze mensen erg strict in het gebruik van 'u'; dat komt dan zo'n beetje neer op: een volwassene die je niet kent = u.

Ik ben er een tijdje geleden toe over gegaan om alleen nog kinderen beneden de 15 jaar met u aan te spreken, dat wordt -aan beide kanten- niet altijd gewaardeerd, haha.